IDA OHL, FRÜHER BASDORF

 

Dat Huus passen

 

As Heine hin no Schwensby for,

um Hanni 'n beten to help'n dor,

lad Miede sick ne Fründin in,

de sull ehr 'n beten de Tied verdrieb'n.

 

Se verlevden so denn feine Dag.

Miede sorg' ümmer good för de Maag,

dormit se ni vun Kräft'n keem

un ümmer op 'n Posten bleem.

 

Mit twee Fruuns kunn se dat grad so maken,

doch de Höhnerklapp bleev, beet dat dat düüster weer, apen.

Dor güng'n se denn mit de Taschenlamp hin

un freun sick, wenn se weern wedder bin.

 

Wenn in't Fernseh'n nicks weer, wat se intresseer,

kreeg'n se sick de Albums her,

de Fotografien vun old un vun jung

weckten denn so männig Erinnerung.

 

Doch feine Dag vergaht jo schnell,

un Heine, de weer werr to Stell

un Miede röhr noch Porten an,

denn Oldjahrsabend rück heran.

 

Mit good'n Moot un veel Geschick

— ock nich to dünn un nich to dick —

kreeg se dat fein torecht —

dat smeckt förwohr nich slecht.

 

Un Miede leep un hol heran

noch gau de Förtenpann.

Nu güng dat backen denn jo los,

de Porten brutzeln ganz famos —

un beide mit een froh Gesicht

freun se sick op dat schön Gericht.

 

Doch denn mit eenem Mal

störr Miede de Fettputt dal —

un ganz verdutzt schree Ide:

„Miede! Miede! Miede! —

 

Dat wat geschehn weer, weer geschehn,

dor holp keen Jammern un keen Ween,

de Deeg, de kunn nich blieben stahn,

de Kram, de muß ja wieder gahn.

 

So stünn denn Miede dor to backen

mit witte Fettränn um de Hacken

un Ide ümmer — äs so'n Kater

um ehr rüm, — mit hidde Water,

dormit se ut dat Fett ruut keem,

dat leep ehr ock all mank de Teen.

 

Se glee un segel hin un her,

äs weer se vull vun Köm un Beer,

un Ide in ehr „Raumkomfort"

ock meist dat Gliekgewicht verloor. —

 

As Heine in de Dör rinkeem,

de beid'n in Empfang em neem',

dormit he dat man gau begreep

un sick nich in dat Fett fass leep.

 

Doch as de Porten denn weer'n goor,

harr Ide tämlich allns werr kloor,

denn hebbt se sick dat schmecken laaten,

un se hett denn nix mehr verdraaten.

Un Miede meen mit frischen Moot:

„De Schaden weer ja nich so groot!"

Denn lachen se und säg'n dorbi:

„Dat Schlimmste weer de Schwienerie."